ਆਈ ਆਈ ਟੀ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ

ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁਰਾਣੇ ਆਈਆਈਟੀ ਕੈਂਪਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਕਨੀਕੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਗੜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ| ਪਰ ਅਕਾਦਮਿਕ ਹਲਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਵੀ ਉਠਦੀ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਕਰਾਉਣ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਹੈ| ਐਮਆਈਟੀ ਵਰਗੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹੋਰ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਤਕਨੀਕੀ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਇੰਸ – ਟੈਕਨਾਲਜੀ ਦੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ, ਖਾਸ ਕਰ ਪਾਥ-ਬ੍ਰੇਕਿੰਗ ਕਾਢਾਂ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ ਹੈ|
ਇੱਥੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੜਾਈ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਇੱਕ ਨੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਸਪੇਸ ਟੈਕਨਾਲਜੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਗੱਡੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ| ਗਨੀਮਤ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਾਲਤ ਪਿਛਲੇ ਕੁੱਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਬਦਲੀ ਹੈ| ਅਨਿਲ ਕਾਕੋਦਕਰ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਸੱਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਆਈਆਈਟੀਜ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟ ਗਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ
ਗਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਦੀ ਪੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ|
ਇਹ ਬਦਲਾਵ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਖਾਸ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ| 2013 ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ 8000 ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ, 2014 ਵਿੱਚ 10 ਹਜਾਰ ਤੋਂ ਜਰਾ ਉੱਪਰ ਅਤੇ 2015 ਵਿੱਚ 12 ਹਜਾਰ ਦੇ ਪਾਰ | ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟ ਗਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ 3837, 4850 ਅਤੇ 6168 ਸੀ| ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ ਵਾਧਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਟੈਕਨਾਲਜੀ ਡਾਕਟਰੇਟ ਕਰ ਰਹੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਿਰਫ 812 ਤੋਂ 1085 ਅਤੇ ਫਿਰ 1902 ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ| ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਪੋਸਟ ਗਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੇ ਲੇਟਰਲ ਐਡਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹੈ| ਗੈਰ-ਆਈਆਈਟੀ ਤਕਨੀਕੀ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਗਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਿੱਧੇ ਕਿਸੇ ਆਈਆਈਟੀ ਵਿੱਚ ਐਮ ਟੈਕ ਜਾਂ ਡਾਕਟਰੇਟ ਲਈ ਦਾਖਿਲਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ|
ਇਸ ਬਦਲਾਵ ਲਈ ਕੁੱਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਗਲੋਬਲ ਮੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਕਸਿਤ
ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨਲ ਵੀਜਾ ਦੀ ਕਟੌਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਟਾਰਟ ਅਪਸ ਲਈ ਸਥਿਤੀਆਂ ਬਿਹਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਹੈ| ਆਈਆਈਟੀ ਤੋਂ ਉਚ ਤਕਨੀਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੇਕਰ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਆਈਡੀਆ ਲੈ ਕੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਜੀ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦਿਖਦੇ ਹਨ| ਸੰਭਵ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁੱਝ ਅੱਗੇ ਚਲ ਕੇ ਫੰਡਾਮੈਂਟਲ ਰਿਸਰਚ ਦੀ ਵੱਲ ਵੀ ਜਾਣ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਗਿਆਨੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਦੀ ਕਮੀ          ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ|
ਹਰਸਿਮਰਤ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *