ਐਥਲੀਟਾਂ ਦੀ ਪਰੇਡ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਓ ਕਰਨਾ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਫੈਸਲਾ

ਭਾਰਤੀ ਓਲੰਪਿਕ ਸੰਘ (ਆਈਓਏ) ਨੇ ਮਹਿਲਾ ਐਥਲੀਟਾਂ ਦੀ ਪਰੇਡ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਓ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ| ਹੁਣ ਤੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਸਾੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣਗੀਆਂ| ਸਾੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਬਲੈਜਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹ ਬਲੈਜਰ ਅਤੇ ਟਰਾਉਜਰਸ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣਗੀਆਂ| ਆਈਓਏ ਨੇ ਇਹ ਕਦਮ ਕਈ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਹੈ| ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੀ ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰਕ ਫੈਸਲਾ ਹੈ| ਮਹਿਲਾ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਆਪਣੇ – ਆਪਣੇ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਖੇਡ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ | ਪਰੰਤੂ ਉਦਘਾਟਨ ਸਮਾਰੋਹ ਵਰਗੇ ਰਸਮੀ ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ੍ਹੀ ਵਰਗੇ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ| ਗੌਰ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ੍ਹੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਹੁੰਦਾ, ਬਲਕਿ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਚੱਲਣਾ ਵੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ| ਅਜਿਹੇ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸਹਿਜ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ|
ਲੰਮੀ ਛਾਲ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੰਜੂ ਬੌਬੀ ਜਾਰਜ ਨੇ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ| 2004 ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਦਲ ਦੀ ਕਪਤਾਨ ਸੀ| ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾੜ੍ਹੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤਰੰਗਾ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ| ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ‘ਹਰ ਕਦਮ ਉਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂਗੀ| ਇਸ ਤਨਾਓ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਣਾ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਈ|’ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਸਾੜ੍ਹੀ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਰਹੀ ਹੈ| ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ| ਪਰੰਤੂ ਖੁਦ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਬਦਲਾਓ ਆਇਆ ਹੈ| ਸਾੜ੍ਹੀ ਉਸ ਦੌਰ ਦਾ ਵਸਤਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾੜ੍ਹੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਉਣਾ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ| ਪਰੰਤੂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਤਮਾਮ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਏਕਾਧਿਕਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ| ਆਪਣੇ ਕੰਮਕਾਜ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਹੁਣ ਆਧੁਨਿਕ ਪੁਸ਼ਾਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਅ ਬਿਠਾ ਲਈ ਹੈ| ਹੁਣ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰਤ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ| ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਡਰੈਸ ਕੋਡ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਲਚਕੀਲਾ ਰੁਖ਼ ਅਪਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਡ੍ਰੈਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਪੱਧਰਾਂ ਤੇ ਵੀ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰੂੜ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ| ਸਰਕਾਰੀ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਹਿੰਦੂ ਨੂੰ ਟੀਕੇ ਅਤੇ ਬੋਦੀ ਨਾਲ, ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੂੰ ਦਾੜੀ ਅਤੇ ਨਮਾਜੀ ਟੋਪੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸਾਈ ਨੂੰ ਹੈਟ ਨਾਲ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ| ਯਾਦ ਰਹੇ, ਸਭਿਅਤਾ ਉਹੀ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਦਲਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ|
ਨਵੀਨ ਕੁਮਾਰ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *