ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਦਰਿੰਗੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚੇ

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ 5 ਸਾਲ ਦੀ ਬੱਚੀ  ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਦਰਿੰਦਗੀ ਨੇ ਇਸ ‘ਸੱਚ’ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅੰਡਰਲਾਈਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪਸ਼ੂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ|  ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਾ ਲਵੇਗਾ,  ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ| ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਦਤਰੀਨ ਹੈ| ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਮੁਰਾਦਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰਾਟੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸੈਕਸ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦੀ ਖਬਰ ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਬਦਤਰੀ ਦਾ ਬਖੂਬੀ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ|
ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਾਜਿਸ਼ਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?  ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪਹਿਲੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੈਕਸ ਹਮਲੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ  ਆਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ| ਇਹ ਮਾਨਸਿਕ ਵਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੋਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ‘ਪੀਡੋਫਿਲਿਆ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ| ਇਹ ਮਨੋਰੋਗੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ  ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ| ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੰਸਥਾ ‘ਵਰਲਡ ਨਿਰਜਨ ਇੰਡੀਆ’ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ 45 , 844 ਬੱਚਿਆਂ  ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਇੱਕ ਸਰਵੇਖਣ ਕਰਵਾਇਆ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਦੂਜਾ ਬੱਚਾ ਸੈਕਸ ਸੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ| ਪੀੜਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਗਭਗ ਬਰਾਬਰ ਹੈ| ਇਹੀ ਨਹੀਂ,  ਕਰੀਬ 98 ਫੀਸਦੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ  ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੀ ਸੈਕਸ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ|
ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇਹ ਸਚਾਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਸ ਜਿਆਦਤੀ  ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ|  ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਸਾਡੀ ਸੰਵੇਦਨਹੀਨਤਾ ਅਤੇ ਹੱਦ ਦਰਜੇ ਦੀ ਸਵਕੇਂਦਰਿਤਤਾ| ਛੋਟੇ ਤਬਕੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਸਮਾਜ ਲਈ ਉਲੰਘਣਾ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਭਾਵ ਜੜ ਜਮਾਂ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ  ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣ ਦਿੰਦਾ|  ਇਸਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਦੋ ਅਜਿਹੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ – ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜੁੜਾਵ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ| ਇਹ ਵੱਧਦੀ ਦੂਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਮਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ  ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਡੇ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵੀ ਹੈ|  ਬੀਤੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕਾਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ  ਪਰ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਤੀ ਭਰ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ|
ਪਰ ਸਿੱਕੇ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪਹਿਲੂ ਵੀ ਹੈ| ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਭਾਵ ਵੀ ਅਕਸਰ ਇਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਦਿਖ ਜਾਂਦਾ ਹੈ| ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਾਂ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਰੋਜ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ,  ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਹਿਜ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ  ਦੇ  ਨਾਲ ਗਲਤ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰ ਉਹ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ  ਦੇ  ਨਾਲ ਸਚਮੁੱਚ ਗਲਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ |  ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਵੀ ਹਨ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ| ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੈਸੇ ਤਾਂ ‘ਪਾਕਸੋ’ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?  ਕਾਨੂੰਨ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ? ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ|  ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਸਵਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਨਾਓਗ੍ਰਸਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ| ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਡਰ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅੜਚਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ|
ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸੈਕਸ ਸੋਸ਼ਣ ਤੇ ਰੋਕ ਦਾ ਅਚੂਕ ਤਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਹੈ|  ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਭਾਵਿਕ ਮੁਲਜਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਮਨੋਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ| ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸੈਕਸ ਗੁਨਾਹਾਂ ਬਾਰੇ ਹੁਣ ਗੱਲ ਹਰ ਮੰਚ ਤੋਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ| ਸਕੂਲੀ ਕੋਰਸ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ| ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਬਿਹਤਰ ਤਾਲਮੇਲ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ|  ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਜਾਗੇ| ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਪਰਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੈਕਸ ਸੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ  ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ|  ਬੱਚਿਆਂ  ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਬੇਹੱਦ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ|
ਰਿੱਤੂ ਸਾਰਸਵਤ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *