ਜਨਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਆਗੂ

ਸੇਵਕ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ| ਸਮਾਜਸੇਵਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭਾਰੀ ਚੀਜ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ| ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਸਮਾਜ ਦਾ ਕਚੂਮਰ ਕੱਢ ਕੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ| ਨੀਤੀਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਆਫਤਾਂ ਆਉਣ,  ਉਹ ਬਿਹਾਰ ਦੀ ਜਨਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ| ਸਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਦਾ ਇਹ ਜੋ ਜਬਰਦਸਤ ਜਜਬਾ ਹੈ, ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਏ ਅਜਿਹੀ-ਅਜਿਹੀ ਮਹਾਨ ਸੇਵਾਭਾਵੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਨ| ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਰਗਾ ਸੇਵਾਭਾਵੀ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਤੇ ਹੋਵੇ,  ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਹੈ| ਇਹ ਜਜਬਾ ਇਕੱਲੇ ਨੀਤੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ|  ਹਰ ਨੇਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ| ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਸੇਵਾ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ|
ਸਵ. ਨਰਸਿੰਮਾ ਰਾਓ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਂਧਰਾ  ਪਰਤਣ ਲਈ ਬੋਰੀਆ- ਬਿਸਤਰਾ ਸਮੇਟ ਲਿਆ ਸੀ| ਅਚਾਨਕ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ| ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਿਸਤਰਾ ਇਸ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਲੱਗ ਗਏ ਜਨਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ| ਸਾਡੇ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੇਵਕ ਤਾਂ 2014 ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੰਨ  ਬੈਠੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਹੀ ਹੈ,  ਚਾਹੇ ਜੋ ਹੋ ਜਾਵੇ| ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਇੰਨੀ ਉਚਪੱਧਰੀ ਹੈ ਕਿ ਗਲਤੀ ਨਾਲ 2019 ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜੀ,  ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਛੁੱਟੀ ਲਏ 365 ਦਿਨ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੌਵੀ ਘੰਟੇ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ,  ਇਹ ਕੀ ਘੱਟ ਹੈ|  ਉਮਰ  ਦੇ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੀਨੀਅਰ ਨਾਗਰਿਕ ਹੋ,  ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ  ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਹੀ ਲਓ, ਫਿਰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਪਰ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੇਵਾ ਲਈ ਜੀਵਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ,  ਉਹ ਮੰਨੇਗਾ/ ਜਨਤਾ ਜੇਕਰ ਠੁਕਰਾ ਦੇਵੇਗੀ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ 2024 ਤੱਕ ਜਨਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਰਸਤਾ  ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ| 2024 ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਉਹ 2029 ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਵੇਗਾ|
ਹੁਣ ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਖ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਮੌਕੇ ਝਪਟ ਲਵੇ ਜਾਂ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਡਵਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ,  ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੇ| ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ| ਜੋ ਅੱਜ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਮੋਦੀ  ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਰੱਬ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੋਂ ਕਹਿ ਦੇਣ ਕਿ ਸਾਡੀ ਜਬਾਨ ਫਿਸਲ ਗਈ ਸੀ,  ਭਗਵਾਨ ਉਹ ਨਹੀਂ ਅਸੀਂ ਹਾਂ|  ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਨਤਾ ਦੀ ਇਹ ਸੇਵਾ ਜਨਤਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਾਰੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ| ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੇਵਕ  ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਸੇਵਕ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਨੀ ਤਰ੍ਹਾਂ  ਦੇ ਹੋਰ ਇੰਨੇ ਪੱਧਰਾਂ  ਦੇ ਸੇਵਕ – ਸੇਵਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ-ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,  ਉਹ ਦਾਣੇ- ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਤਰਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸੇਵਕ  ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ| ਉਨ੍ਹਾਂ  ਦੇ  ਸਾਰੇ ਕੰਮ  ਖੁਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ|  ਉਂਜ ਇਹ ਕਮਾਲ ਰਾਜਨੀਤੀ ਹੀ ਵਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸੇਵਿਤ ਹੈ,  ਉਹ ਤਾਂ ਕੰਗਾਲ ਹੈ, ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਜੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ,  ਮਾਲ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਹੈ| ਕੁੱਝ ਸੇਵਕ ਕਰੋੜਾਂ-ਅਰਬਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਮਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪਦਮਵਿਭੂਸ਼ਣ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉੱਜਵਲ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ  ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ|  ਉਂਜ ਵੀ ਜੇਕਰ ਸੇਵਕ ਹੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿਣਗੇ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰੇ ਸੇਵਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣਗੇ? ਜਨਤਾ ਵੀ ਮੰਨਦੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਤਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਜਾਓ ਸੇਵਾ,  ਰੋਂਦੇ ਜਾਓ| ਉਂਜ ਸੇਵਕ ਸਿਰਫ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ  ਸਮਾਜ ਸੇਵਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭਾਰੀ ਚੀਜ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ|  ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਸਮਾਜ ਦਾ ਕਚੂਮਰ ਕੱਢ ਕੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ| ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ  ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ| ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਠੀਕ ਇਹੀ ਹੈ |
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦੇਸ਼ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਚਾਰੇ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾ-ਕਰਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ|  ਸੇਵਿਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਈ,  ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਗਲੇ ਦੀ ਹੀ- ਸੇਵਾ ਕਰ ਦਿਓ ਤਾਂ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਮੁੱਕੇ| ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸਾਨ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,  ਉਹ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ| ਗਊ  ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਹੈ| ਤਾਂ ਨੀਤੀਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕ ਤੁਸੀ ਵੀ ਲੱਗੇ ਰਹੋ|  ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ,  ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਕਿ ਥੈਂਕਿਊ ਸੇਵਕ ਜੀ,  ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਖੁਦ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ|
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਗਰ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *