ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਜੋਰ ਫੜਣ ਲੱਗੀ ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਟਰੰਪ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ

ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਆਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜੇਕਰ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ ਤਾਂ ਕੀ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ? ਵਾਈਟ ਹਾਊਸ ਪੁੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧਾਂਤਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ       ਜਨਾਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ| ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲਕਦਮੀਆਂ ਤੇ ਇੰਨਾ ਹੋ-ਹੱਲਾ ਕਿਉਂ ਮਚਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਟਰੰਪ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਅਮਰੀਕੀ ਜਾਂ ਪੱਛਮੀ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰ ਕਿਉਂ ਮਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਾJਦਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਗਈ ਬਾਤ ਗਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ| ਅਰਥਾਤ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਲਈ ਨੇਤਾਗਣ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵੋਟਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮਲੇਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ|
ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਹੁੰਕਾਰ
ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਝਾਂਕਦੇ ਹਾਂ| 2014 ਦੀਆਂ ਲੋਕਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਆਸਾਮ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਨੇ ਹੁੰਕਾਰ ਭਰੀ ਸੀ ਕਿ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਬੋਰੀਆ- ਬਿਸਤਰਾ ਸਮੇਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ| ਦਿਨ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ-15 ਮਈ 2014| ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ 2 ਸਾਲ 9 ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ| ਪ੍ਰਧਾਨਮੰਤਰੀ ਤਾਂ ਦੂਰ, ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਭਾਜਪਾ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ| ਬਲਕਿ ਢਾਈ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਭਾਜਪਾ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਅਵਾਮੀ ਲੀਗ ਦੀ ਬੀ ਟੀਮ ਬਣ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈ| ਪ੍ਰਧਾਨਮੰਤਰੀ ਹੁਸੀਨਾ ਸੱਤ ਖੂਨ ਮਾਫ ਦੀ ਤਰਜ ਤੇ ਮੋਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ| ਕਦੇ ਕਦੇ ਤੀਸਤਾ ਨਦੀ ਪਾਣੀ ਵੰਡ ਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਤੰਤਰ     ਬੇਚੈਨ ਜਰੂਰ ਹੋ ਉੱਠਦਾ ਹੈ|
‘ਦਿੱਲੀ-ਢਾਕਾ ਭਾਈ-ਭਾਈ’ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਜਿਓ-ਸਟਰੈਟਜਿਕ ਸਵਾਰਥ ਜਰੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇਹ ਵਿਵੇਚਨਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ| ਸਵਾਲ ਹੈ ਕਿ ਚੋਣਾਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇਗਾ, ਕੀ ਇਹ ਗੱਲ ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ? ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਹੁੰਕਾਰ ਗਰਜਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਇਦੇ ਕਰਕੇ ਜਗਹਸਾਈ ਦੀ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ ? ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਧਾਨਮੰਤਰੀ ਜੇਕਰ ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਰਜਕੁਸ਼ਲ ਦਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੁਣਾਵੀ ਵਾਇਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ| ਟਰੰਪ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਮੈਕਸੀਕੋ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਦੀਵਾਰ ਬਣਵਾਉਣਗੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਖਰਚ ਮੈਕਸੀਕੋ ਤੋਂ ਵਸੂਲ ਕਰਾਂਗੇ| ਜੋ       ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਟ ਸ਼ਾਸਿਤ ਰਾਜ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਅਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਕੇਂਦਰੀ ਅਨੁਦਾਨ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ|
ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਜੰਗ ਦੋ-ਪੱਖੀ ਹੈ| ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਵਾਰ ਬਣਵਾ ਕੇ ਬਾਰਡਰ ਸੀਲ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿਵਸਥਾ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਘੁਸਪੈਠ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ| ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ, ਇਸਦਾ ਪਤਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਚੱਲੇਗਾ| ਪਰ ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਟਰੰਪ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਮਿਜਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੀਵਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਹੈ| ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਅਸੀਂ ਗਰੀਬ ਦੇਸ਼ ਹਾਂ, ਅਰਬਾਂ – ਖਰਬਾਂ ਡਾਲਰ ਖਰਚ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦੀ| ਆਪਣੀ ਔਕਾਤ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਕੰਡੇਦਾਰ ਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਸੀਲ ਕੀਤਾ ਹੈ| ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਧਾਨਮੰਤਰੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਚੌੜੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ     ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਇਸਦਾ ਖਰਚ ਵਸੂਲ ਕਰ ਲੈਣਗੇ|
ਵਿਸ਼ਵ ਬੈਂਕ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਾਈ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਜਾਂਦੀ ਹੈ – ਲਗਭਗ 30 ਹਜਾਰ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ| ਯਾਨੀ ਘੁਸਪੈਠ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਟਰੰਪ ਭਾਰਤ ਦੀ ਹੀ ਨਕਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ| ਉਹ ਕੰਡੇਦਾਰ ਤਾਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕੰਕਰੀਟ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਗੇ| ਉਸ ਦੀ ਉਪਯੋਗਤਾ ਕਿੰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਘੁਸਪੈਠ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਤੱਕ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਗੌਣ ਹਨ| ਮੂਲ ਗੱਲ ਹੈ, ਟਰੰਪ ਦੇ ਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ-ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ| ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ ਤਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਗੈਰਕਾਨੂਨੀ ਮੈਕਸੀਕੋ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੈ| ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 1 ਕਰੋੜ 10 ਲੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਧੇ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਹਨ| ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੰਸਦ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਰਾਜ ਮੰਤਰੀ ਕਿਰਨ ਰਿਜਿਜੂ ਦੇ ਬਿਆਨ ਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦੋ ਕਰੋੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 90 ਫ਼ੀਸਦੀ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਅਤੇ ਆਸਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ|
ਭਾਰਤ-ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ-ਮੈਕਸੀਕੋ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਜਰੀਏ ਨਾਲ ਬੇਮਾਨੀ ਹੈ| ਮੈਕਸਿਕੋ ਵਿੱਚ ਨਾ-ਨਾ ਕਰਕੇ ਵੀ 10-12 ਲੱਖ ਅਮਰੀਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ| ਅਨੁਕੂਲ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਸਸਤਾ ਜੀਵਨਪਨ ਇਸਦੀ ਮੁੱਖ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ| ਮੈਕਸੀਕੋ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਈ ਕਈ ਨੀਤੀਆਂ ਵੀ ਹਨ| ਪਰ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼   ਜਾ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਅਜਿਹੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਮਿਸਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ| ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਲੁਕਾ ਕੇ ਸੀਨਾ ਤਾਣਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ| ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਿੰਦੂ ਨਾਗਰਿਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਘੰਟੀ ਕੌਣ ਬੰਨੇ
ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚਾਂ ਤੇ ਚਰਚਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ| ਫਰਕ ਸਿਰਫ ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿਸ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਘੁਸਪੈਠ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪੱਧਰ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਰਵੱਈਆ ਮੌਜੂਦ ਹੈ| ਬਿੱਲੀ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ ਬੰਨਣ ਦਾ ਸਾਹਸ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ| ਪ੍ਰਤੀ ਦਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਛਲ ਬਲ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਤੋਂ ਸਰਹੱਦ ਟੱਪ ਕੇ, ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ- ਗਿਆਨ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁ ਦੀ ਭੂਮੀ ਤੇ ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਨੀਤੀ ਹੈ| ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹ ਦੇ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਨਪੁੰਸਕਤਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹਾਂ|
ਸੁਮਨ ਚੱਟੋਪਾਧਿਆਏ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *