ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧਦੀ ਹਿੰਸਾ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ

ਦਯਾ, ਧਰਮ, ਕਰੁਣਾ,  ਉਦਾਰਤਾ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਕਈ ਮਨੁੱਖੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਹਿੰਸਕ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਝਿਝਕਦਾ,  ਇਹ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ| ਸੰਕੀਰਣਤਾ, ਸਵਾਰਥ,  ਬੇਈਮਾਨੀ, ਬੇਈਮਾਨੀ ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਪਰ ਆਖਿਰ ਇਹ ਹਾਰਦੇ ਹਨ,  ਇਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ| ਸਤਿਅਮੇਵ ਜੈਯਤੇ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਦਾ ਨੀਤੀ ਵਾਕ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਹਰੇਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਦਾ ਪਰਮ ਕਰਤਵ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ| ਪਰ ਇਸ ਵਕਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹਿੰਸਾ ਦੀ ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਦਿਖ ਰਹੀ ਹੈ|
ਧਰਮ ਹਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਜਿੱਤ ਰਿਹਾ ਹੈ| ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਹਾਵੀ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ  ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਭਰਮ ਫੈਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜਨਤਾ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਵੀ ਕਿਸੇ ਚਮਤਕਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੈ|
ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਊਮਾਂਸ ਰੱਖਣ ਦੀ ਅਫਵਾਹ ਤੇ ਅਖਲਾਕ ਨੂੰ ਭੀੜ ਨੇ ਕੁੱਟ-ਕੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਦੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਹੋ-ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜੋ ਹੋਇਆ,  ਗਲਤ ਹੋਇਆ| ਕਾਨੂੰਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,  ਜਾਂਚ ਹੋਣ  ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਆਦਿ| ਅੱਜ ਭੀੜ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ ਅਖਲਾਕ  ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਈ ਹੋਰ ਨਾਮ ਜੁੜ ਗਏ ਹਨ, ਕੁੱਝ ਅਨਾਮ ਵੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਨਾ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਭਿਆ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਅਜੀਬ, ਅਸੰਗਤ, ਅੰਨਿਆਂਪੂਰਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|
ਕਸ਼ਮੀਰ  ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ,  ਕਿਉਂ ਉੱਥੇ  ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ  ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਕਿਉਂ ਸਾਡੇ ਜਵਾਨ ਰੋਜਾਨਾ ਉੱਥੇ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਗਿਣਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ,  ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਜਵਾਬ ਜਾਣਨ,  ਸਮੱਸਿਆ  ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ, ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨ ਦੀ ਫੁਰਸਤ ਹੋਵੇਗੀ| ਭਰਾਵੋ ਅਤੇ ਅਤੇ ਭੈਣੋ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਦੇਸ਼ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋਣ ਦਾ ਮਾਣ ਪਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਵੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ  ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਇੱਥੇ ਰੋਜ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਗੋਰਖਾਲੈਂਡ ਦੀ ਮੰਗ ਨੇ ਹਿੰਸਕ ਰੂਪ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ,  ਕਿਉਂ ਇੱਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਦਿਨ ਹੋਰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂ ਭੀੜਤੰਤਰ ਕਾਨੂੰਨ ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਕੁੱਟ-ਕੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ|
ਇਹਨਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਤੇ ਗੌਰ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਦਾ ਮਲੰਮਾ ਉਖੜਨ ਲੱਗੇਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁੱਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਥ ਦੇ ਆੜੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ|  ਇਸ ਲਈ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਖੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਟੇ ਰਹਿਣ| ਟੀਵੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਵੇਖਣ,  ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਕੇਟ  ਦੇ ਸਮਾਚਾਰ ਲੰਮੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣਾਂ  ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਣ,  ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹੋਣ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਨ|
ਪਰ ਇੱਕ ਕੌਮ  ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਆਦਤ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ| ਸੱਤਾ ਦੀ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਮਿਲਾਉਣਾ ਹੀ ਦੇਸ਼ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ  ਸਵਾਲਾਂ  ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਹਿਜ ਕਰਨਾ ਵੀ ਦੇਸ਼ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ| ਇਸ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ ਗਊ ਰੱਖਿਆ, ਕਦੇ ਮਾਵਾਂ-ਭੈਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕਦੇ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਭੀੜ ਦੀ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਨੂੰ ਬੜਾਵਾ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹੜੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਸਾਧੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ| ਹੁਣੇ ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਲੂ ਖਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਲਿਜਾਣ  ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕੁੱਟ -ਕੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ| ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਪਸ਼ੂਪਾਲਨ ਵਿਭਾਗ  ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਲਗਭਗ 2 ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ|  ਹੁਣ ਇਸੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵੱਛ ਭਾਰਤ ਅਭਿਆਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਨਗਰ ਪਾਲਿਕਾ  ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੁੱਟ – ਕੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ| ਮ੍ਰਿਤਕ ਜਫਰ ਖਾਨ ਦਾ ਕਸੂਰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਭਿਆ ਨਾਗਰਿਕ ਹੋਣ ਦਾ ਫਰਜ ਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ| ਪ੍ਰਤਾਪਗੜ ਦੀ ਕੱਚੀ ਬਸਤੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੌਚ ਲਈ ਖੁੱਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਦਾ ਜੋ ਜਨਤਕ ਸ਼ੌਚਾਲੇ ਸੀ, ਉਹ ਇਸਤੇਮਾਲ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ| ਇਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਪਾਲਿਕਾ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਲੈਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਜਫਰ ਖਾਨ  ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ,  ਬਸ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੰਨੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਟਿਆ  ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ| ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਵੱਛ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਪਰ  ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੇ ਸਵੱਛ ਹੋਣ ਦੀ ਹੈ| ਤੁਸੀਂ ਗਊ ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਦੀ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਤੋਂ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਹੈ,  ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਕਰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ|
ਰਾਮੇਸ਼

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *